top of page
Αναζήτηση

Το ταξίδι της ελπίδας...

"Μόνη εκεί η Ελπίδα έμεινε μέσα, στο πιθάρι που δεν έσπασε, στα χείλη του, κι έξω δεν πέταξε, γιατί με τη θέληση του Δία ξαναμπήκε το πώμα

(Ησίοδος Έργα και Ημέραι, 95, για την Πανδώρα)"

Άρθρα Ψυχολογίας

Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί της έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλια για την ομορφιά της. Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί. Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί, έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι. Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα. Με τη βοήθεια του θεού Δία, η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: την ελπίδα


-Χορός: "Και τι φάρμακο βρήκες (για το φόβο του θανάτου);"

-Προμηθέας: "Τους έδωσα τυφλές ελπίδες"

(Αισχύλος, Προμηθ. Δεσμ.)



Μη φοβηθείς αυτόν, που στήριξε στην Πίστη επάνω την Ελπίδα. Τον είδα στη ζωή να μάχεται, μα πάντα ανίκητο τον είδα.

(Πολέμης)


Αυτό που κάνουμε συνήθως κατά την αναχώρηση όταν πρόκειται να ταξιδέψουμε, είναι να πάρουμε μαζί μας αυτό που αποκαλούμε, τον γνώριμο ασυνείδητο εαυτό μας.


Όταν λοιπόν ταξιδεύουμε και πάμε κάπου μακριά (ας πούμε στο Μεξικό), ή και κάπου κοντά ακόμα, όταν επιστρέφουμε λέμε ότι είχαμε μια αξέχαστη εμπειρία ζωής! Αν όμως είμαστε πραγματικά ειλικρινείς, θα παραδεχτούμε ότι συνεχίσαμε, πριν, κατά την διάρκεια και μετά το πέρας του ταξιδιού, να ζούμε την ίδια λεκτική μας ιστορία, αυτή την ιστορία που λέμε στον εαυτό μας συνεχώς για το ποιοι είμαστε. Απλώς αλλάζουμε ένα εξωτερικό περιβάλλον & φανταζόμαστε ότι πήγαμε κάπου, επιστρέφοντας περιγράφουμε τη είδαμε κλπ. Δεν είχαμε δηλαδή κάποιο βίωμα, αλλά μόνο εμπειρία.


Πώς είναι άραγε να ζεις χωρίς λεκτική ιστορία, αλλά μόνο να βιώνεις; Τότε θα πρέπει να πας π.χ. στο Μεξικό, να μείνεις σε κάποιο χωριό μαζί με τους ντόπιους και να ακολουθήσεις για 1 ή 2 χρόνια τη ζωή τους. Τότε μόνο, μπορείς να πεις ότι έκανες ένα ταξίδι εκεί και έχεις βιώσει πραγματικά το Μεξικό. Αυτό γίνεται μέρος της βιωματικής ιστορίας σου, που σε μεταμορφώνει κατά ένα μεγάλο μέρος.


Κατανοείς έτσι το βίωμα του ποιος είσαι, ως κάτι τελείως διαφορετικό από την λεκτική ιστορία που φαντάζεσαι ότι είσαι. Βλέπεις ότι έχεις τη δυνατότητα να μπορείς να μεταμορφωθείς σε κάτι τελείως διαφορετικό.

Το ίδιο μπορούμε να καταλάβουμε ότι συμβαίνει και με το ταξίδι της ψυχοθεραπείας. Όταν πάμε σε ένα ψυχοθεραπευτή, είναι άλλο να μας πει τι πρέπει να κάνουμε και μετά να φύγουμε, ενώ είναι τελείως διαφορετικό να συνδεθούμε μαζί του σε ένα ταξίδι μεταμόρφωσης (και για τους δύο γιατί και ο θεραπευόμενος επηρεάζει τον θεραπευτή), που θα διαρκέσει κάποιο χρονικό διάστημα ως προς εξερεύνηση, ανάλυση, κατανόηση, αναθεώρηση, επεξεργασία.

Η σχέση της αναχώρησης με την ελπίδα:

Τα ουσιαστικά ταξίδια είναι αυτά που μας μεταμορφώνουν μέσα από το βίωμα, αρχικά εσωτερικά και μετά και εξωτερικά. Μπορεί να είναι το ταξίδι της ψυχοθεραπείας, η μια σχέση, ένας γάμος, μία ομάδα που θα συμμετέχουμε, ένα μοναχικό ταξίδι, ένα έργο, η ένας ρόλος που αναλαμβάνουμε υπεύθυνα κλπ.


Το σημαντικό σε όλα αυτά είναι το πόσο συνειδητοί είμαστε.

Η ανησυχία εμπρός στο άγνωστο:

Όταν φτάνουμε σε μία κατάσταση όπου στεκόμαστε με ανησυχία εμπρός σε κάτι άγνωστο, συνήθως αντιδρούμε και επιστρέφουμε σε ένα μηχανικό τρόπο ζωής, στην απλή επιβίωση, δηλαδή στο γνωστό, για να μειώσουμε την ανησυχί