Αυτές οι συναντήσεις είναι ειδικά σχεδιασμένες ως μία ευκαιρία για να αναπτύξει υψηλή νοημοσύνη ο συμμετέχων.

Είναι  συγκεντρωμένη γνώση σε βιωματική πρακτική για ένα μικρό σχετικά διάστημα που διαφορετικά θα χρειαζόταν μερικούς μήνες η και χρόνια εμπειρίας για να αποκτήσει κάποιος.

  Ασκούμενη στα βασικά μιας τέχνης μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο εκτέλεσης των σωματικών ενεργειών ή να ακούμε τον τρόπο προφοράς των λέξεων. Μέσα από τον τρόπο που γίνεται μία πράξη οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πιο ευαίσθητη στη ζωή.  Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να εκτελέσει μια χειρονομία έντονα ή ευγενικά ή μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν ευχάριστο ή δυσάρεστο τόνο φωνής.

 Αυτές οι θεμελιώδεις πτυχές των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, που ονομάστηκαν «μορφές ζωτικότητας» από τον Daniel Stern, επιτρέπουν στην επικοινωνία στον δέκτη και τους παρευρισκόμενους να κατανοήσουν εάν η στάση του δρώντος είναι αρνητική θετική η ουδέτερη (προσεγγιστική αποφευκτική η ουδέτερη).

 Αρκετές μελέτες fMRI έχουν διερευνήσει τις νευρωνικές συσχετίσεις αυτών των μορφών επικοινωνίας, δείχνοντας ότι η κατανόηση του στόχου της δράσης (πρόθεση), μπορεί να μας επιτρέψει να εκφράσουμε τη δική μας διάθεση και να κατανοήσουμε τη διάθεση και την πρόθεση των άλλων.

 Εκτός από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, πολλές μελέτες έχουν προτείνει ότι οι δημιουργικές χειρονομίες & στοχευμένες κινήσεις θα πρέπει να είναι ικανές να ενεργοποιήσουν κινητικές περιοχές στον εγκέφαλο των παρατηρητών. 

 Αυτή η συναρπαστική υπόθεση υποδηλώνει την πιθανότητα εσωτερίκευσης των μορφών ζωτικότητας που μεταδίδονται από την καλλιτεχνική δημιουργία και επαναχάραξης τους στο κινητικό μας σχήμα.

Αυτό θα επέτρεπε όχι μόνο να ξαναζήσουμε τη δράση του καλλιτέχνη αλλά και τη συναισθηματική του κατάσταση, εξασφαλίζοντας μια ολοκληρωμένη αισθητική εμπειρία.

​