Το Ελληνικό Θέατρο

Το Ελληνικό Θέατρο

Ο θεατής είναι ο παρατηρητής και αυτή είναι η αποστολή του Ελληνικού θεάτρου, να φέρει μία αντίληψη του εαυτού μας και χωρίς σωματική συνείδηση. Να μας βοηθήσει να μην ταυτιζόμαστε με έννοιες παραδόσεις λόγια & τη ροή των συναισθημάτων μας. Μας επαναφέρει και μας στρέφει προς την πηγή τον θεατή μέσα του από το εξωτερικό κόσμο. Ο θεατής στο θέατρο καλλιεργεί την επίγνωση συνεχώς ότι παρατηρεί, είναι αυτός που παρακολουθεί το έργο και ταυτόχρονα γνωρίζει ότι παρακολουθεί έχει επίγνωση ότι είναι ένα έργο συνεχώς. Μπορεί να ταυτίζεται με τους ηθοποιούς και να ζει το δράμα, η να παραμένει ήσυχος και παθητικός, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι θεατής που παρακολουθεί, είναι ο γνώστης της εμπειρίας. Το θέατρο μας μαθαίνει να κατανοούμε ότι η αίσθηση ότι είμαστε δράστες στον κόσμο είναι λάθος & σκλαβιά είμαστε απλώς μάρτυρες εξερευνητές, παρατηρούμε τα πάντα με στοργή αλλά πάντα αποστασιοποιούμαστε παρατηρώντας την ύπαρξή μας ξεχωριστά από αυτά που συμβαίνουν στη σκηνή του κόσμου.

Το να είμαστε οι παρατηρητές είναι μία αναμόρφωση είναι η καλλιέργεια ότι η ίδια η αντίληψη δείχνει ότι δεν είμαστε το αντιλαμβανόμενο. Τα προβλήματά μας έτσι είναι τα προβλήματα στη σκηνή, υπάρχει αποστασιοποίηση. Μαθαίνουμε ότι όταν έχουμε προβλήματα στην ζωή απλώς να διαχωριζόμαστε ως παρατηρητές από τις προσδοκίες & τις φαντασιώσεις μας. Αυτή είναι μία απλή πίστη που καλλιεργείτε στην τέχνη του Ελληνικού θεάτρου. Μαθαίνουμε να μιλάμε με τον Εαυτό μας και να προσέχουμε όταν μιλάμε έτσι με τους ανθρώπους έξω επειδή συνήθως θα το καταστρέψουν με τις ιδέες τους. Η πεποίθηση χρειάζεται να είναι αγνή & καθαρή, αυτό είναι το μυστικό της μύησης, να μάθει στον θεατή να μην μιλά να παραμένει σιωπηλός στην καρδιά του.

Μαθαίνει να παρατηρεί απλώς αρχικά τα συναισθήματα τις σκέψεις & τις δράσεις στη σκηνή και τελικά ταυτόχρονα μαθαίνει την παρατήρηση της ύπαρξης του, μέσα από την καλλιέργεια της αποστασιοποίησης του θεατή από αυτό που συμβαίνει στη σκηνή.

Η μόνη αίσθηση στο τέλος του έργου χρειάζεται να είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα που να έχει απομείνει να κάνει ο θεατής. Η φυσική αρχέγονη θέση.